της Φωτεινής Μπαλογιάννη
Ξεχάστε τα
βαραφορτωμένα γραφεία και τις τακτοποιημένες βιβλιοθήκες. Πίσω από τα ράφια
κάποιου φαρμακείου, στις φθαρμένες καρέκλες ενός καφενείου, γεννήθηκαν και
συζητήθηκαν μερικές από τις πιο φιλόδοξες λογοτεχνικές σελίδες της
Θεσσαλονίκης. Αυτές που άφησαν για πάντα τα σημάδια τους στην πόλη.
Από το 1930
ήδη, παρέες λογοτεχνών αναζητούν και βρίσκουν ανύποπτα σημεία μες στην πόλη για
να στεγάσουν εκεί τις κοινές τους αναζητήσεις. Το φαρμακείο του Νίκου-Γαβριήλ
Πεντζίκη, στην Εγνατία (στο Μέγαρο Βαρβιτσιώτη), με σταθερό επισκέπτη τον Ηλία
Πετρόπουλο, το φαρμακείο του ποιητή, Ηλία Κατσόγιαννη, από την Αρκαδία (του
Μπαρμπαλιά, όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του), στη γωνία Τσιμισκή με
Βενιζέλου, το καφενείο «Αχιλλέας» του Αχιλλέα Βενετούλια, στην Αγίας Σοφίας με
Ερμού , αλλά και τα παλιά βιβλιοπωλεία του «Μόλχο», στην αρχή της Τσιμισκή, και
των αδερφών Συρόπουλων, στη γωνία Τσιμισκή και Καρόλου Ντηλ, ή το περίφημο
πατάρι στο καφέ «Ανθέων» ήταν μερικά από τα στέκια που σημάδεψαν τη λογοτεχνική
ιστορία της πόλης.





