Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου! Ανοίγοντας ένα βιβλίο,ανοίγουμε ένα παράθυρο στο μέλλον!

Με πλήθος εκδηλώσεων, που ξεκινούν από την Αθήνα και εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα, υποδέχεται η Ελλάδα την Δευτέρα 23 Απριλίου, την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου.

Ο θεσμός διοργανώνεται επί ετήσιας βάσεως από την Unesco με σκοπό την προώθηση και την προβολή της ανάγνωσης - και όχι μόνο της ανάγνωσης. Η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου είναι και γιορτή των εκδοτών και των πνευματικών δικαιωμάτων.

Remaining Time-0:06

Fullscreen

Unmute

Η ημερομηνία της 23ης Απριλίου επελέγη για πρώτη φορά το μακρινό 1925

Η αντι-βιβλιοθήκη του Ουμπέρτο Έκο

Από τον Κωνσταντίνο Σαπαρδάνη 

Η Ιαπωνική λέξη τσουντόκου περιγράφει την πράξη του να αφήνεις κάποιο βιβλίο αδιάβαστο αφού το έχεις αγοράσει, συνήθως τοποθετώντας το σε στοίβες μαζί με άλλα αδιάβαστα βιβλία. Τα σαράντα χιλιάδες βιβλία του Ουμπέρτο Έκο δικαιολογούν την ύπαρξη της λέξης, κι ας λείπει από τις περισσότερες γλώσσες. Και στο βιβλίο «Πώς να διαψεύσετε μια διάψευση και άλλες οδηγίες χρήσεως», ο Έκο δικαιολογεί την ύπαρξη μιας ιδιωτικής βιβλιοθήκης.

Όταν κάποιος επισκέπτης στο σπίτι του, βλέποντας το πλήθος των βιβλίων στα ράφια που κάλυπταν σχεδόν κάθε δωμάτιο του σπιτιού του, αναφωνούσε «Τι πολλά βιβλία! Τα έχεις διαβάσει όλα;», ο Έκο δυσφορούσε, θεωρώντας πως η βιβλιοθήκη του έδινε την εντύπωση στον επισκέπτη πως ήθελε να κάνει επίδειξη. Λόγω των επαναληπτικών επεισοδίων σαν το παραπάνω, ο Έκο βάλθηκε να βρει την κατάλληλη απάντηση στο ερώτημα.

Του Δ.Παυλακούδη: " Κι όμως δεν είναι παραμύθι! ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΤΥΡΑΝΝΙΑ! "

Το παραμύθι θα μπορούσε να ξεκινά κάπως έτσι.....Πριν πολλά πολλά χρόνια – ή μάλλον όχι και τόσο πολλά- ήταν μια μικρή πατρίδα  που βρέχονταν από τη θάλασσα  σχεδόν ολόκληρη και ήταν γεμάτη νησιά...Η Ιστορία της μεγάλη όπως μεγάλη δυστυχώς ήταν κα η φτώχεια του λαού της. Ενός λαού που στα πολύ παλιά χρόνια είχε δημιουργήσει έναν πολιτισμό ξακουστό και φημισμένο σ όλη την οικουμένη.Για τη γλώσσα του, για την τέχνη του, για το θέατρο,για την αρχιτεκτονική του, μα κυρίως για τους ρήτορες, του φιλοσόφους και  τους ήρωες του.  Και πάνω απ όλα η μικρή τούτη γωνιά της γης ήταν περήφανη γιατι γέννησε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , το μόνο πολίτευμα που εξουσιαστής δεν ήταν ούτε ο βασιλεύς, ούτε ο τύραννος μα ο ΛΑΟΣ του! Από τότε όμως πέρασαν χρόνια κι άλλα χρόνια κι άλλα χρόνια.Πόλεμοι,κατακτητές,αυτοκράτορες,σταυροφόροι. Κάποτε η πατρίδα τούτη τίναξε από πάνω της το ζυγό της σκλαβιάς και γύρεψε την ελευθερία.

Και την κέρδισε  μα  υπήρχε ακόμη ένα σπουδαίο πρόβλημα...Οι κάτοικοί της τα θυμόντουσαν όλα  απ το παρελθόν.Και τα γράμματα,και τις τέχνες και τον πολιτισμό και τους ένδοξους προγόνους.Είχαν όμως λησμονήσει το πιο σημαντικό, τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΛΑΪΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΙΟΝΙΑΣ: «Αρχή του παραμυθιού. Καλησπέρα σας»: ΑΥΡΙΟ στις 6 το απόγευμα στην Αξιούπολη! ΔΙΑΛΕΞΗ για το Παραμύθι και τους Ενήλικες από τη Μάρθα Παπαδοπούλου και την Αγάπη Αθανασιάδου!

«Αρχή του παραμυθιού. Καλησπέρα σας»! Έτσι συνήθως  συνήθιζαν τα παλιά χρόνια να ξεκινούν τις αφηγήσεις τους οι παραμυθάδες και οι παραμυθούδες!

Μια πολύ ενδιαφέρουσα  λοιπόν διάλεξη-εισήγηση με θέμα το παραμύθι   θα παρουσιάσουν αύριο στις 6 το απόγευμα στα πλαίσια του Λαϊκού Πανεπιστημίου  Παιονίας, η Φιλόλογος-Εκπαιδεύτρια ενηλίκων Μάρθα Παπαδοπούλου  και η Ψυχολόγος Αγάπη Αθανασιάδου.

Κι αν νομίζετε πως τα Παραμύθια αφορούν μόνο τα παιδιά κάνετε λάθος. Τα παραμύθια αφορούν  σημαντικά και τους ενήλικες.Αποτέλεσαν κι αποτελούν πέρα από ψυχαγωγία και πολλά άλλα! Παρηγοριά, συντροφιά, θεραπεία,πηγή σοφίας! ΠΑΡΑΜΥΘΙ και ΕΝΗΛΙΚΕΣ λοιπόν αυριο! Κι έχουμε πολλά να μάθουμε καθώς κάθε γωνιά της Παιονίας είναι γεμάτη θρύλους,αφηγήσεις και παραμύθια!

6 αγαπημένα μέρη για διάβασμα στη Θεσσαλονίκη!

ΤΗΣ  ΚΥΑΣ  ΤΖΗΜΟΥ

Βιβλία… Στο λεωφορείο, στο ταξίδι, στο σπίτι… Και έπειτα η πόλη, η ανάγκη να αναζητήσεις τις πιο ήρεμες γωνιές της και να χαθείς με ένα βιβλίο. Κάθε ενας από μας έχει τα αγαπημένα του σημεία, καφέ, αναγνωστήρια, παγκάκια… Αυτά είναι τα 6 δικά μου.

Indoors

Πάνω στο θαλάσσιο τείχος

6 χρόνια χωρίς το Μανώλη Ρασούλη: Ο ΘΩΜΑΣ ΚΟΡΟΒΙΝΗΣ θυμάται..."Να μ΄έχεις πάντα όπως είμαι τώρα"

ΤΟΥ  ΘΩΜΑ  ΚΟΡΟΒΙΝΗ

-μνήμη Μανώλη Ρασούλη-
(περιλαμβάνεται στην συλλογή αφηγημάτων του συγγραφέα ”ΤΙ ΠΑΘΟΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ”, εκδόσεις ΑΓΡΑ, 2014)
Σκυφτοπερπατούσε στην άκρη της παραλίας, συνήθως προς το μεσημεράκι, πάντα ολομόναχος, με τη μαύρη ρεπούμπλικα σήμα κατατεθέν τα τελευταία χρόνια, το μελανί αμπέχονο συχνά χιονισμένο, κυρίως στα πέτα, από ψιλές νιφάδες πιτυρίδας, σαν κομφετί, και το μούσι αντάρτικο, βυθισμένος σε σκέψεις  αβυσσαλέες. Τι θεσπέσιος μονόλυκος! Πόσες αγέλες κάνει η πάρτη του! Ποιος ξέρει στον ξύπνο του κάθε λεπτό πόσες γυροβολιές στον πλανήτη να έκανε η ψυχή του, εκείνη η ολόφωτη μα στοιχειωμένη κι από ένα σωρό ανεξιχνίαστα μυστήρια ψυχή, που την διάβαζες, -μπορούσες και να την ψηλαφήσεις με το βλέμμα σου-, όταν την άφηνε να βγει ανάγλυφη στη ματιά του σε ώρες αναστάσιμες.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Εδώ σύχναζαν οι λογοτέχνες της πόλης

της Φωτεινής Μπαλογιάννη

Ξεχάστε τα βαραφορτωμένα γραφεία και τις τακτοποιημένες βιβλιοθήκες. Πίσω από τα ράφια κάποιου φαρμακείου, στις φθαρμένες καρέκλες ενός καφενείου, γεννήθηκαν και συζητήθηκαν μερικές από τις πιο φιλόδοξες λογοτεχνικές σελίδες της Θεσσαλονίκης. Αυτές που άφησαν για πάντα τα σημάδια τους στην πόλη.

Από το 1930 ήδη, παρέες λογοτεχνών αναζητούν και βρίσκουν ανύποπτα σημεία μες στην πόλη για να στεγάσουν εκεί τις κοινές τους αναζητήσεις. Το φαρμακείο του Νίκου-Γαβριήλ Πεντζίκη, στην Εγνατία (στο Μέγαρο Βαρβιτσιώτη), με σταθερό επισκέπτη τον Ηλία Πετρόπουλο, το φαρμακείο του ποιητή, Ηλία Κατσόγιαννη, από την Αρκαδία (του Μπαρμπαλιά, όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του), στη γωνία Τσιμισκή με Βενιζέλου, το καφενείο «Αχιλλέας» του Αχιλλέα Βενετούλια, στην Αγίας Σοφίας με Ερμού , αλλά και τα παλιά βιβλιοπωλεία του «Μόλχο», στην αρχή της Τσιμισκή, και των αδερφών Συρόπουλων, στη γωνία Τσιμισκή και Καρόλου Ντηλ, ή το περίφημο πατάρι στο καφέ «Ανθέων» ήταν μερικά από τα στέκια που σημάδεψαν τη λογοτεχνική ιστορία της πόλης.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ο Ελύτης ήταν η... Ελλάδα! 104 χρόνια από τη γέννηση του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ!

 Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ελλάδα έχασε κάτι από το “σώμα” της όταν πέθανε ο Οδυσσέας Ελύτης. Η ψύχη της όμως θα μένει πάντα δυνατή γιατί θα υπάρχει η ποίηση του.

Δώρο η Ελλάδα, αντίδωρο η ποίηση του!

Η δεύτερη μέρα του Νοέμβρη θα μπορούσε να είναι η μέρα της Ελλάδας! Σαν εθνική επέτειο, καθώς σήμερα, πριν 104 χρόνια, γεννήθηκε ο Οδυσσέας Ελύτης. Μαζί με τον Διονύσιο Σολωμό οι εθνικοί μας ποιητές και αυτό γιατί η Ελλάδα δεν τιμήθηκε ποτέ με τέτοια γενναιοδωρία. Ο Ελύτης πήρε τα πάντα απ' αυτήν και δίχως δεύτερη σκέψη αποφάσισε να της προσφέρει το μεγαλύτερο αντίδωρο που μπορούσε. Την ποίηση του.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ της Μάρθας Παπαδοπούλου και του Δημήτρη Παυλακούδη:«Πορεία κάτω απ’το φως της Ευαγγελίστριας»

Ένα ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ της Μάρθας Παπαδοπούλου και του Δημήτρη Παυλακούδη στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Σκόπελο

Ο δρόμος όχι πολύ μακρύς,αλλά μισός ασφαλτοστρωμένος και κυρίως κακοτράχαλος.  Ο  ήλιος πύρωνε το σύμπαν γύρω μας και όμως ,θυμάμαι  πως όταν ανεβαίναμε έρχονταν αναπνοές αέρα ποτισμένες με λιβάνι που μας έσπρωχναν κάθε φορά που λέγαμε να τα παρατήσουμε.

“Η Ευαγγελίστρια σας έφερε εδώ πάνω…”

Αυτά ήταν τα λόγια της γερόντισσας όταν μας αντίκρυσε. Μόλις φτάσαμε στην τελευταία στροφή ασθμαίνοντας σαν δρομείς αντοχής, μέσα στο λιοπύρι, νιώσαμε πως ο στόχος θα κατορθωνόταν.Όμως και πάλι δεν ήταν σίγουρο.Τα τελευταία βήματα μέχρι την είσοδο έμοιαζαν χιλιόμετρα.Νιώθαμε την αγωνία του να ενδώσεις στον πόνο του σώματος .Μα λίγο μετά, φτάνοντας στην παλιά χαμηλή πόρτα άλλες μυρωδιές  της φύσης μας ίσιωσαν το σώμα και η εικόνα του Αρχαγγέλου που μιλά στην Παναγια μας ψιθύρισε το «Χαίρε». Δοκιμή κατάκτησης  στόχου ήταν το Κάστρο της Ευαγγελίστριας και τον κατακτήσαμε και ας έμοιαζε απάτητο Φρούριο.Έστω για λίγο.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 2015: Οι απαντήσεις στο μάθημα της Λογοτεχνίας! (Ενδεικτικές)

Στη Νεοελληνική Λογοτεχνία, οι υποψήφιοι εξετάστηκαν σε ποιήματα του Διονύσιου Σολωμού ("Ο Κρητικός") και του Κώστα Καρυωτάκη ("Της Θάλασσας Νεράιδα"). Η εκτίμηση των ειδικών είναι ότι τα ερωτήματα στα οποία κλήθηκαν να απαντήσουν οι υποψήφιοι είναι μέτριας δυσκολίας και ότι απευθύνονταν σε καλά προετοιμασμένους μαθητές. Σημειώνεται ότι, στις περυσινές εξετάσεις το 23,90% των υποψηφίων βαθμολογήθηκε από 15 έως 20, το 47,18% από 10 έως 14,9, ενώ το 28,93 % είχε γράψει κάτω από τη βάση.
Η Π.Ε.Φ. για τελευταία φορά, ως φαίνεται, σχολιάζει τα Θέματα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας ως μαθήματος πανελλαδικώς εξεταζομένου. Η Νεοελληνική Λογοτεχνία είτε ως μάθημα Γενικής Παιδείας είτε ως μάθημα της Ομάδας Προσανατολισμού, επειδή θεωρήθηκε –μάλλον από την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας– εμπόδιο στην ανάπτυξη της γλωσσικής επάρκειας, της δημιουργικής φαντασίας, της κοινωνικής συνείδησης, της πνευματικής και αισθητικής καλλιέργειας των μαθητών μας, τίθεται στο περιθώριο του Προγράμματος Σπουδών.
Η Π.Ε.Φ., έχοντας ακριβώς την αντίθετη άποψη, εκφράζει τη δυσαρέσκεια και την ανησυχία της για το μέλλον των ανθρωπιστικών σπουδών στον τόπο μας.
ΚΕΙΜΕΝΟ Το κείμενο, αποσπάσματα 3.[20] και 4[21] από τον «Κρητικό» του Διονυσίου Σολωμού, περιλαμβάνεται στην εξεταστέα ύλη. Τα θέματα είναι απαιτητικά και χρειάζονται ευρύτερη ανάπτυξη.

23 χρόνια χωρίς το Νίκο Γκάτσο...Παντοτινή συντροφιά μας οι στίχοι του

Στις 12 Μαΐου του 1992 έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος Έλληνας ποιητής και στιχουργός Νίκος Γκάτσος, σε ηλικία 81 ετών. «Έγραψε μοναδικά τραγούδια. Όλα τα ακριβά στοιχεία της ποίησής του τα ’κανε στίχους που κινητοποίησαν τη ναρκοθετημένη νεοελληνική ευαισθησία, “έτσι καθώς κοιμόταν αναίσθητη” μες στην απέραντη αισθηματολογία των στιχουργών και των επιθεωρησιογράφων» είχε πει για τον ποιητή της "Αμοργού" ο Μάνος Χατζιδάκις.
Ποιητής, στιχουργός, αρθρογράφος, μεταφραστής και ραδιοσκηνοθέτης, ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε στις 30 Απριλίου του 1911 στα Χάνια Φραγκόβρυσης (κάτω Ασέα) της Αρκαδίας, όπου και τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο.
Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο στην Τρίπολη βρέθηκε στην Αθήνα όπου φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε ήδη μελετήσει Παλαμά, Σολωμό, δημοτικό τραγούδι αλλά και τις νεωτεριστικές τάσεις στην ευρωπαϊκή ποίηση. Στην Αθήνα ήρθε σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχές και δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα. Το 1943 κυκλοφόρησε την ποιητική του σύνθεση «Αμοργός», ένα υπερρεαλιστικό κομψοτέχνημα που αν και κατακρεουργήθηκε στα 1943 υμνήθηκε λίγα χρόνια αργότερα και εκδόθηκε σε 308 αντίτυπα από τις Εκδόσεις Αετός, για να επανεκδοθεί από τα 1963 και ύστερα από τις Εκδόσεις Πατάκης.

12η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: Ο πολιτισμός αντιστέκεται στην κρίση!

 Με το μήνυμα πως ο πολιτισμός αντιστέκεται στην κρίση ανοίγει τις πύλες της η 12η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (ΔΕΒΘ), που θα πραγματοποιηθεί από τις 7 έως τις 10 Μαΐου στο Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο της πόλης (περίπτερα 13 και 15).

 Η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης –μοναδική στην κατηγορία της στον ελληνικό χώρο- εγκαινιάστηκε το Μάιο του 2004, με στόχο να εντάξει την Ελλάδα στο χάρτη των διεθνών εκθέσεων βιβλίου. Σύντομα κατάφερε να αναδειχθεί σε κομβικό άξονα πολιτιστικών και εμπορικών συναλλαγών μεταξύ Ευρώπης, Βαλκανίων, Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.
Σήμερα αποτελεί έναν από τους πλέον σημαντικούς πολιτιστικούς θεσμούς της χώρας με διεθνή αναγνώριση και  από το 2006 είναι μέλος του «κλαμπ Διεθνών Εκθέσεων Βιβλίου», ενώ συμμετέχει στις ετήσιες επαγγελματικές συναντήσεις που οργανώνει η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου  Φραγκφούρτης.
Κάθε χρόνο

• συμμετέχουν στη διοργάνωση περισσότεροι από 400 Έλληνες επαγγελματίες του βιβλίου και 30 άλλες χώρες.
•  την επισκέπτονται περισσότερα από 65.000 άτομα ετησίως.
•  πραγματοποιούνται κατά μέσο όρο 200 πολιτιστικές εκδηλώσεις με την παρουσία σημαντικών Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, ακαδημαϊκών, διανοούμενων, ανθρώπων του πολιτισμού και των τεχνών.

Η  Δ.Ε.Β.Θ. διοργανώνεται από Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού με τη συνεργασία της  ΔΕΒ-HELEXPO, των Ελλήνων Εκδοτών και του Δήμου Θεσσαλονίκης, υπό την υψηλή εποπτεία και με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων.
12^Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΑΞΟΝΕΣ - ΕΝΟΤΗΤΕΣ- ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ- ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Τυχαία Αναγνώσματα...που σε κάνουν να πας Βιβλιοπωλείο!

της Γιώτας Κωνσταντινίδου

Εικόνα: της εικαστικού Κωνσταντίνας Καπανίδου

«Η γειτονιά μας, λοιπόν, το Ταυ αυτό που περιέγραψα πρωτύτερα, γινόταν γκέτο εβραϊκό. Ταυτόχρονα, στις εξόδους του Ταυ – Χαλκέων, Βενιζέλου και Φιλίππου – έκαναν την εμφάνισή τους σκοποί χωροφύλακες – δικοί μας χωροφύλακες – που φρουρούσαν μέρα και νύχτα. Αυτό σήμαινε ότι οι Εβραίοι και με το άστρο ακόμα δεν μπορούσαν να κυκλοφορούν στην πόλη, παρά μόνο στο γκέτο τους. Κι αυτό, βέβαια, ορισμένες ώρες. Τώρα, φαντάζομαι ότι θα είχαν δημιουργηθεί και πολλά άλλα τέτοια γκέτο. Έτσι, οι Εβραίοι, όπου βρέθηκαν, βρέθηκαν. Δεν μπορούσαν πια να πάνε ούτε στα μαγαζιά τους, ούτε στους συγγενείς τους, αν αυτοί έμεναν σε άλλο γκέτο, ούτε στα ψώνια τους. Έπαψαν σχεδόν να κυκλοφορούν.

Κλεισμένοι στα σπίτια τους, καρτερούσαν. Στους δρόμους του γκέτο, εκτός από μας, κυκλοφορούσαν, και μάλιστα με ζωηρότητα, ορισμένοι νεαροί Εβραίοι, με ένα κίτρινο περιβραχιόνιο στο μπράτσο. Ήταν, φαίνεται, ένα είδος πολιτοφύλακες, που τους είχε ορίσει η Κοινότητα, ίσως και οι Γερμανοί. Τους μισούσαμε, πάντως, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς το λόγο. Η κινητικότητα και η αυτοπεποίθησή τους τούς έκαμνε ύποπτους στα μάτια μας. Και μάλλον είχαμε δίκαιο, γιατί μερικοί από αυτούς έκαναν την εμφάνισή τους στη γειτονιά και μετά το μάζεμα των Εβραίων, έχοντας πάντα το ίδιο ύφος. Ύστερα δεν ξαναφάνηκαν.»

 Εν ταις ημέραις εκείναις, Γιώργος Ιωάννου, (Η πρωτεύουσα των προσφύγων, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ)

Ο Ηλίας Βενέζης και η θητεία του στα «Τάγματα Θανάτου» των Τούρκων

Ο Βενέζης υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες πεζογράφους και ακαδημαϊκούς. Εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα και την Τράπεζα της Ελλάδος. Διώχτηκε για τις ιδέες του κατά τη δικτατορία του Μεταξά, ενώ στα χρόνια της γερμανικής κατοχής συνελήφθη και κλείστηκε στο «Μπλοκ C» των φυλακών Αβέρωφ, απ’ όπου απελευθερώθηκε μετά από παρέμβαση του Αρχιεπίσκοπου Δαμασκηνού. Έμεινε στην ιστορία κυρίως για την καταγραφή της πικρής μνήμης του μικρασιατικού πολέμου.

Χαρακτηριστικά μυθιστορήματά του είναι τα: «Γαλήνη», «Αιολική Γη» «Έξοδος» και «Ο Ωκεανός». Πέθανε το 1973 στην Αθήνα.

 Τα τάγματα εξόντωσης των Ελλήνων

«Το νούμερο 31328» υπήρξε το πρώτο μυθιστόρημα του Ηλία Βενέζη, ένα βιβλίο-ντοκουμέντο για τις δύσκολες στιγμές που πέρασε ο συγγραφέας στα κάτεργα της Ανατολής, όταν ήταν αιχμάλωτος στα τούρκικα τάγματα εργασίας.

Γεννημένος στο Αϊβαλί το 1904, έζησε τους διωγμούς και τον ξεριζωμό των ελλήνων της Μικρασίας. Με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέφυγε με τη μητέρα και τα αδέρφια του στη Μυτιλήνη, αλλά επέστρεψαν το 1919.

Bullying και Κοινωνικά στερεότυπα 50 χρόνια πριν!Ένα αυτοβιογραφικό αφήγημα του μεγάλου ΓΙΩΡΓΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ: " Τα παρατσούκλια"

Γιώργος Ιωάννου, "Τα παρατσούκλια"

Συνάντησα προχτές στο δρόμο έναν παλιό συμμαθητή μου, φαλακρό πια και σχεδόν γερασμένο, που μου έκανε φριχτά παράπονα, ότι δήθεν τον βλέπω στο δρόμο και δεν τον χαιρετάω. Τον άκουσα για αρκετή ώρα σιωπηλός και μετά βιάστηκα ν' αναγνωρίσω την ενοχή μου για να τον ξεφορτωθώ μια ώρα αρχύτερα. Σαν χωρίσαμε, άθελά μου πήρα ν' ανασκαλεύω τα περασμένα. Το αίμα μου φούντωσε. Αυτό το τέρας που είχε τώρα το θράσος να μου κάνει και παράπονα, ήταν ένας απ' τους μεγαλύτερους διώκτες και βασανιστές μου, όταν ήμασταν μαζί στο σχολείο. Κυρίως αυτός διαλαλούσε τα απειράριθμα παρατσούκλια μου, παριστάνοντας μάλιστα, όσο μπορούσε πιο γελοία, και τον τρόπο που μιλούσα. Η αληθεια είναι: ότι νέα παρατσούκλια δεν μου έβγαζε γιατί δεν ήταν σε θέση, έδειχνε όμως ιδιαίτερο ζήλο για τη διάδοση των ήδη γνωστών. Αυτός επίσης ο ουραγκοτάγκος ήταν που μετέφερνε τα παρατσούκλια του σχολείου στη γειτονιά μου και το αντίστροφο, κι αυτός πάλι με την παρέα του μου τα φώναζαν ακόμα και μέσα στο δρόμο, όταν πήγαινα βόλτα με τους γονείς μου. Νομίζει το χαϊβάνι πως δεν τα θυμάμαι πια ή ότι έχω ψυχή επιπόλαια σαν τη δικιά του. Ξεχνάει όμως ή συγχωρεί ποτέ ένας άνθρωπος με σώες τις φρένες τα βασανιστήρια που του κάνανε; Πώς λοιπόν να ξεχάσω κι εγώ αυτά που τράβηξα απ' την πρώτη ακόμα τάξη του δημοτικού σχολείου;

Ετος Μανόλη Αναγνωστάκη το 2015 στη Θεσσαλονίκη!

 "Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν/ Για το σπίτι που χτίστηκε/ Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν/ Για τα πλοία που άραξαν/ Για τη μάχη που κερδήθηκε/ Για τον άσωτο που επέστρεψε/ Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια". 

Η "Αφιέρωση" - το ομότιτλο ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη (από τη συλλογή Συνέχεια 3, γραμμένο το 1962) είναι ίσως το πλέον αντιπροσωπευτικό της προσωπικής του θέασης στα "πράγματα" (κοινωνικά, ιδεολογικά, συναισθηματικά, πολιτικά εν τέλει). Την "Αφιέρωση" επέλεξε η αρμόδια επιτροπή που συνέστησε ο Δήμος της γενέθλιας πόλης του προκειμένου να τιμήσει φέτος (10 χρόνια από τον θάνατό του, στις 23 Ιουνίου του 2005, και 90 ακριβώς από τη γέννησή του, στις 9 Μαρτίου του 1925) τη μνήμη του ποιητή. Η "Αφιέρωση" θα λαξευθεί σε ειδική μεταλλική πλακέτα, επικολλημένη σε αναμνηστική γρανιτένια στήλη, η οποία θα τοποθετηθεί στη συμβολή μεταξύ των οδών Φιλίππου, Αμύντα και Πλάτωνος- εκεί όπου βρίσκεται σήμερα ένα μικρό πλάτωμα με τη σχετική νησίδα στο κέντρο του (το πλάτωμα δεν είναι χαρακτηρισμένο ως πλατεία, θα μπορούσε, όμως, παρά τις ελάχιστες διαστάσεις του).

Ένα κεράκι στη μνήμη του Γιώργου Ιωάννου: 30 χρόνια από τον θάνατό του

Το Underground Εντευκτήριο, ο χώρος εκδηλώσεων του ομώνυμου λογοτεχνικού περιοδικού (Δεσπεραί 9, Θεσσαλονίκη, περιοχή Διεθνούς Εκθέσεως), ξανανοίγει μετά από δύο χρόνια ‘σιγής’ και ανάβει «Ένα κεράκι στη μνήμη του Γιώργου Ιωάννου: Τριάντα χρόνια από τον θάνατό του», προβάλλοντας, την Πέμπτη 12 και την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, ώρα 7:30 μ.μ., ταινίες με και γιατον συγγραφέα Γιώργο Ιωάννου. Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού που θα προβληθεί προέρχεται από το Αρχείο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, και ένα μικρότερο από τα κατάλοιπα του συγγραφέα (ο οποίος είχε καταγράψει κατά τη μετάδοσή τους μερικά τηλεοπτικά προγράμματα που τον αφορούσαν), γι’ αυτό και αποκτά χαρακτήρα ντοκουμέντου.

Διάρκεια προβολών περί τις 3 ώρες (με ενδιάμεσο διάλειμμα).

Πληροφορίες – κρατήσεις θέσεων: 2310 279607, ώρες 12.00 - 14.00 και 19.00 - 21.00, από τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου.

Το πρόγραμμα θα επαναληφθεί, την ίδια ώρα, τη Δευτέρα 16 και την Τρίτη 17 Φεβρουαρίου, ανάλογα με το ενδιαφέρον του κοινού.

Όταν οι άντρες χωρίζουν!

ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΟΥ ΑΣΤΕΡΙΟΥ

«Δε με κάνεις ευτυχισμένο. Δεν ήσουν εκεί στα απλά, στα καθημερινά.

Δε σε ήθελα για να με κάνεις ευτυχισμένο στη δουλειά μου, μα στο σπίτι μου. Γυρνούσα κουρασμένος μα συνάμα πλήρης από δημιουργικότητα. Ήθελα να σου μιλήσω για τη δουλειά μου, να γίνεις κοινωνός της ψυχής μου κι εσύ με γείωνες. Θεωρούσες πιο σημαντικό να μου πεις για τα προσωπικά των φίλων σου. Για τις διακοπές τους, για τις λεπτομέρειες των σχέσεων τους και για τα κέρατα τους. Ακατάπαυστα μιλούσες και τους έκρινες. Έπρεπε να σε ακούω με τις ώρες να επαναλαμβάνεις τα ίδια και τα ίδια κι όταν σου ‘λεγα πως δεν μ’ ενδιαφέρουν με κατηγορούσες για αδιαφορία. 

Έφυγε ο πραγματικά «σπουδαίος» Κώστας Λαχάς του Κιλκίς, του κόσμου

«Μου φτάνει που τα μικρά παιδιά, στα χρόνια του Κοχλία», με φώναζαν: «ο κ.Κοχλίας» μου φτάνει ότι, και στα χρόνια του Βελλίδειου Πολιτιστικού Κέντρου, άλλα παιδιά, με προσφωνούσαν «Ο κ.Βελλίδειος» …Κυρίες και κύριοι εδω τελειώνει ο «Πλούς ονείρου απο τον Εχέδωρο στον Θερμαικό».

Είναι η ακροτελεύτια παράγραφος του αυτοβιογραφικού κειμένου, που έγραψε και δημοσίευσε στο ομότιτλο βιβλίο του ο εικαστικός και λογοτέχνης Κώστας Λαχάς, ο εμβληματικός εικαστικός και λογοτέχνης που πέθανε και κηδεύτηκε χθες Τρίτη 9 Δεκεμβρίου σε στενότατο οικογενειακό κύκλο, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.
Ο «πλούς ονείρου» του, που ξεκίνησε 78 χρόνια πριν στις όχθες του Εχέδωρου (Γαλλικός), ολοκληρώθηκε χθες στις 4 το απόγευμα, στα κοιμητήρια της Θέρμης στη Θεσσαλονίκη.

Όταν ο μεγάλος μας Σταύρος Κουγιουμτζής έγραφε για τα πουλιά! - Απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό βιβλίο τού Σταύρου Kουγιουμτζή"Aνοιχτά παράθυρα με κλειστά παντζούρια"

Απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό βιβλίο τού Σταύρου Kουγιουμτζή, "Aνοιχτά παράθυρα με κλειστά παντζούρια" (Eκδόσεις Eντευκτηρίου, 1998):

Mια φορά, ένας φίλος μου, ο Aρίστος Παυλίδης, μου λέει: «Xθες άκουσα ένα τραγούδι σου, πολύ ωραίο. Ήταν το “Όταν ανθίζουν πασχαλιές”».
«Πώς το κατάλαβες ότι είναι δικό μου;», τον ρώτησα.
«Έχει πουλιά μέσα».
«Έχει πουλιά;».
«Nαι».
«E, και;»
«Kαλά, ρε, δεν ξέρεις πως όταν γράφεις και τα λόγια στα τραγούδια σου, όλο και θα ’χεις μέσα κανένα πουλί; Kανένα περιστεράκι, κανένα χελιδονάκι, από κει το καταλαβαίνω», μου είπε γελώντας.
Άρχισα να σκέφτομαι τα τραγούδια μου με δικούς μου στίχους.
Tο πρώτο είναι «Tο περιστεράκι», το δεύτερο, το «Aν δεις στον ύπνο σου ερημιά». O τελευταίος του στίχος λέει: «Aν δεις σε χέρι παιδικό πουλάκι πληγωμένο» κτλ.
Άλλο: «Mη μου θυμώνεις μάτια μου, που φεύγω για τα ξένα, πουλί θα γίνω και θα ’ρθώ πάλι κοντά σε σένα».