ΑΓΝΩΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Που βρίσκεται η «χαμένη» συνοικία της Θεσσαλονίκης;

Που βρίσκεται η «χαμένη» συνοικία της Θεσσαλονίκης με τα χαγιάτια; Στη βυζαντινή εποχή κατοικούσαν οι άρχοντες και στην οθωμανική περίοδο οι πλούσιοι Τούρκοι. Εκεί χτίστηκαν πολλά σπίτια εξισλαμισθέντων Εβραίων

Η φωτογραφία έκπληξη είναι του Julien Poinsot και τραβήχτηκε το 1895 στη Θεσσαλονίκη. Από τα χρόνια της ίδρυσης της υπήρξε ιδανικός τόπος κατοικίας. Στη βυζαντινή εποχή στην Άνω Πόλη έμεναν οι άρχοντες και στην οθωμανική περίοδο οι πλούσιοι Τούρκοι, που αναζητούσαν πέρα από το υγιεινό κλίμα και την ασφάλεια κοντά στην ακρόπολη. Τα περισσότερα παλιά σπίτια ανήκαν σε Τούρκους ή Ντονμέδες, δηλαδή εξισλαμισθέντες Εβραίους. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 κατοικήθηκαν από προσφυγικές αστικές οικογένειες της Μικράς Ασίας. Τα περισσότερα σπίτια έχουν τα χαρακτηριστικά της βαλκανικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, με επιρροές από ευρωπαϊκά αρχιτεκτονικά ρεύματα. Κύρια γνωρίσματα των σπιτιών είναι:

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ δήλωση ή ιστορική άγνοια; Φίλης: Αναγνωρίζουμε τον πόνο των Ποντίων αλλά δεν ήταν γενοκτονία...ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ!

Έναν νέο κύκλο συζητήσεων και αντιπαράθεσης αναμένεται να ανοίξει η τοποθέτηση του υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη, για τη γενοκτονία των Ποντίων, την οποία χαρακτήρισε αιματηρή εθνοκάθαρση, αλλά όχι γενοκτονία με την αυστηρά επιστημονική έννοια του όρου.

Ο υπουργός Παιδείας, σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Star, δήλωσε: «Πριν από χρόνια ως δημοσιογράφος, έκανα τη δήλωση, συμμεριζόμενος απόψεις πολλών ιστορικών και πολλών διεθνολόγων. Κάναμε διάκριση ανάμεσα στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και το φαινόμενο της γενοκτονίας».

Ο υπουργός συμπλήρωσε πως «αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι, από τη θηριωδία των Τούρκων. Αυτό είναι άλλο πράγμα και άλλο πράγμα η γενοκτονία, με αυστηρή επιστημονική έννοια».

H απίστευτη ιστορία του Λάμπρου Κωνσταντάρα στο ΄Επος του '40! Η ηρωική δράση του αξέχαστου κωμικού!

Ο αξέχαστος κωμικός πήγε να πολεμήσει εθελοντικά, στο αλβανικό μέτωπο - Ο τραυματισμός του και η σωτήρια βοήθεια του Οδυσσέα Ελύτη- Η επιθυμία του να γυρίσει ξανά στην πρώτη γραμμή του πολέμου - Η γνωριμία και η φιλία του με την Άννα Καλουτά που εξελίχθηκε σε έναν μεγάλο έρωτα

Ήταν Δευτέρα όταν κηρύχτηκε ο πόλεμος. Το ημερολόγιο έγραφε 28 Οκτωβρίου του 1940.  Ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο επιφανής διανοούμενος της γενιάς του '30, στο ημερολόγιο του, κάνει λόγο για μία «ατμόσφαιρα πανηγυρική».

«Δευτέρα 28 Οκτωβρίου του 1940. Λίγο μετά τους Αμπελόκηπους, μπαίνοντας στην Αθήνα, αντικρίζω την πρώτη πολεμική εικόνα και αισθάνομαι την πρώτη συγκίνηση της ημέρας. Μία στρατιωτική μονάδα, φεύγει από τα παραπήγματα. Οι στρατιώτες είναι άοπλοι, είναι πολύ νέοι και καλά ντυμένοι. Γελούν, τραγουδούν κάνουν σαν παιδιά που ξεκινούν και πορεύονται σε μία ευχάριστη εκδρομή. Μες στο λεωφορείο, μία γυναικά ξαφνικά, αρχίζει να κλαίει με λυγμούς, μια άλλη κλαίει κρυφά, στρέφει το κεφάλι της προς το παράθυρο για να μην τη δουν», γράφει στο ημερολόγιο του ο Έλληνας λογοτέχνης.

Κατατάχθηκε ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό, όμως δεν πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο, παρά τις πολλές προσπάθειές του να σταλεί στην πρώτη γραμμή. Και δεν ήταν ο μοναδικός.

Νέοι, πριν καλά καλά, συμπληρώσουν τα 18 τους χρόνια, φοιτητές που είχαν αναβάλλει τη στρατιωτική τους θητεία, λόγω σπουδών, έσπευσαν να κάνουν το ίδιο. Ανάμεσά τους, συγγραφείς, ποιητές και διανοούμενοι, όπως ο Οδυσσέας Ελύτης και ο Γιώργος Κατσίμπαλης. Λίγο μετά την κήρυξη του πολέμου- έπειτα από μία σύντομη εκπαίδευση- βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αλβανικού πολέμου.

Στην παρέα τους και ο αξέχαστος κωμικός, Λάμπρος Κωνσταντάρας. "Ήταν ήρωας."

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ο Ελύτης ήταν η... Ελλάδα! 104 χρόνια από τη γέννηση του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ!

 Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ελλάδα έχασε κάτι από το “σώμα” της όταν πέθανε ο Οδυσσέας Ελύτης. Η ψύχη της όμως θα μένει πάντα δυνατή γιατί θα υπάρχει η ποίηση του.

Δώρο η Ελλάδα, αντίδωρο η ποίηση του!

Η δεύτερη μέρα του Νοέμβρη θα μπορούσε να είναι η μέρα της Ελλάδας! Σαν εθνική επέτειο, καθώς σήμερα, πριν 104 χρόνια, γεννήθηκε ο Οδυσσέας Ελύτης. Μαζί με τον Διονύσιο Σολωμό οι εθνικοί μας ποιητές και αυτό γιατί η Ελλάδα δεν τιμήθηκε ποτέ με τέτοια γενναιοδωρία. Ο Ελύτης πήρε τα πάντα απ' αυτήν και δίχως δεύτερη σκέψη αποφάσισε να της προσφέρει το μεγαλύτερο αντίδωρο που μπορούσε. Την ποίηση του.

«Βγερού γλυκά Φανού» στο Θέατρο Αυλαία (4-22/11) ! Γιατί η αληθινή ιστορία μιας χώρας βρίσκεται μέσα στις ιστορίες των ανθρώπων της!

Η παράσταση «Βγερού γλυκά Φανού» ξεκινά την πορεία της από τη Θεσσαλονίκη και το θέατρο Αυλαία για να διασχίσει την Ελλάδα και να καταλήξει στην πατρίδα της τη Χίο.

Μια σύγχρονη ελληνίδα γυναίκα, η Αγγελική, μέσα από τη συγκλονιστική μαρτυρία της πρόγονής της, της Βγερούς, που επέζησε της Σφαγής στη Χίο και της δουλείας στη Σμύρνη, προσπαθεί να συναρμολογήσει την κατακερματισμένη ταυτότητα της. Η παράσταση επιχειρεί να μας φέρει σε επαφή με τον απόκρυφο ψυχισμό της σύγχρονης Ελληνίδας γυναίκας και με τα άδυτα της συλλογικής μας μνήμης. Μια παράσταση διαμαρτυρία για τη διαχρονική χρήση της βίας και της σιωπής-ανοχής που την περιβάλλει.Δύο γυναίκες ηθοποιοί και ένας μουσικός με την αυθεντικότητα του λόγου και τη μουσικότητα της αφήγησης, δίνουν θεατρική υπόσταση σ’ ένα κείμενο κατεξοχήν αφηγηματικό.

Σχετικά με την παράσταση «Βγερού γλυκά Φανού»

Η παράσταση «Βγερού γλυκά Φανού» αναφέρεται στην ιστορία της σφαγής και της δουλείας των κατοίκων της Χίου και στην σχεδόν ολοκληρωτική εξόντωσή τους στις αρχές του 19ου αιώνα. Είναι ένας στοχασμός σχετικά με τη μαρτυρία ως πράξη και ως κληρονομιά και μία διαμαρτυρία για διαχρονική χρήση της βίας και της σιωπής – ανοχής που την περιβάλλει.Το project περιλαμβάνει ένα ερευνητικό κομμάτι το οποίο απαρτίζουν ταξίδια στη Χίο, μελέτες της Χιακής ιστορίας και της μουσικής παράδοσης κι ένα καλλιτεχνικό κομμάτι, το οποίο είναι η δημιουργία ενός αφηγηματικού κειμένου και η δραματουργική παράστασή του.

Του Δημήτρη Παυλακούδη: «Αγωνία και αγώνας στο Αιγαίο...ΩΣ ΠΟΤΕ;»

Δυο ακόμη ναυάγια με νεκρούς μετανάστες χτες το βράδυ στο Αιγαίο. Άλλη μια «μαχαιριά» στο σώμα της ανθρωπότητας. Άλλο ένα θλιβερό περιστατικό  που επιβεβαιώνει  πως  το πρόβλημα  καθημερινά μεγαλώνει, πως  στο Αιγαίο συντελείται  μια  νέα γενοκτονία.

Εικόνες αντιφατικές, σκέψεις  πικρές,συναισθήματα ανάμεικτα.

Απ τη μια η ανθρωπιά αποτυπωμένη στα πρόσωπα του ψαρά απ' τη Χίο που έσωσε 100 συνανθρώπους μας και του γιατρού στη Λέσβο που περιθάλπει καθημερινά εκατοντάδες σώζοντας ζωές αλλά και τόσων ανώνυμων εθελοντών που δίνουν  χωρίς να φαίνονται από  το υστέρημα τους προσφέροντας είδη πρώτης  ανάγκης στους πρόσφυγες. Στην Ειδομένη, στην Κω,στη Λέσβο, στον  Έβρο, στη Σάμο και σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας.

Από την άλλη το μίσος, η αδιαφορία και η θεοποίηση του χρήματος από αδίστακτους δουλεμπόρους που βουλιάζουν βάρκες στο Αιγαίο σκορπώντας το θάνατο σε αθώες ψυχές.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΛΩΡΙΔΗΣ στο ΒΗΜΑ: " Η Ανομία στην εξουσία"

ΤΟΥ   ΓΙΩΡΓΟΥ  ΦΛΩΡΙΔΗ

Η ιστορία είναι γνωστή: Υπουργός χρησιμοποίησε την υπηρεσιακή πιστωτική της κάρτα για αγορά προσωπικών ειδών αξίας 20 ευρώ τα οποία πλήρωσε αμέσως με την επιστροφή στο γραφείο της. Η υπόθεση έγινε γνωστή και η Υπουργός παραιτήθηκε. Το αδίκημα; Μη επιτρεπόμενη χρήση της υπηρεσιακής πιστωτικής κάρτας.  Ταυτόχρονα έχασε και την πρωθυπουργία, αφού ο τότε Πρωθυπουργός είχε ήδη προσδιορίσει την αποχώρησή του. Την ίδια περίοδο ο Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής της πρωτεύουσας παύθηκε από τα καθήκοντά του, γιατί σε τροχονομικό έλεγχο που του έγινε ενώ οδηγούσε το Ι.Χ αυτοκίνητό του επιχείρησε να γνωστοποιήσει στους δόκιμους τροχονόμους την ιδιότητά του! Αυτά στη Σουηδία.

Στην καθ’ ημάς Ανατολή, η «πρώτη (ή δεύτερη) φορά» αριστερή κυβέρνηση, αφού φρόντισε νωρίτερα να αποδώσει λεκτικά στον εαυτό της και στα στελέχη της τον τίτλο της ηθικής  υπεροχής (!), συνεχίζει να διδάσκει στο λαό την ανομία. Αυτήν που υπηρέτησε με συνέπεια τα χρόνια της αντιπολίτευσης, καλώντας τους πολίτες να μην τηρούν τους νόμους και τις υποχρεώσεις τους, με τα στελέχη της να πρωταγωνιστούν στην περιφρόνηση της νομιμότητας στα Πανεπιστήμια,   στο κίνημα «δεν πληρώνω», στους προπηλακισμούς, στις ύβρεις και τις αθλιότητες σε βάρος των πολιτικών της αντιπάλων, αλλά και όσων δεν συμφωνούσαν μαζί τους.