ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΜΠΡΟΥΣΑΛΗ
Το ΚΚΕ χρειαζόταν έναν ήρωα. Το μετεμφυλιακό κράτος μερικούς προδότες. Οι Αμερικανοί, όπως πάντα, κάποιες μάγισσες για την αντικομουνιστική πυρά. Ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Ηλίας Αργυριάδης και ο Νίκος Καλούμενος συγκέντρωναν στα πρόσωπά τους τούς πόθους και των τριών πλευρών. Έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες του αποσπάσματος στις 30 Μαρτίου του 1952.
Κομμουνιστής από νεαρή ηλικία (γεννήθηκε το 1915), ο Νίκος Μπελογιάννης βρισκόταν στις φυλακές Ακροναυπλίας, όταν η Ιταλία του Μουσολίνι επιτέθηκε στην Ελλάδα. Ζήτησε να πολεμήσει στην πρώτη γραμμή, αυτός και άλλοι 600 σύντροφοί του, φυλακισμένοι, αλλά η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά δεν το επέτρεψε. Μπόρεσε να δραπετεύσει (1943) και να ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, στενός συνεργάτης του Άρη Βελουχιώτη στην Πελοπόννησο (1944). Πολιτικός επίτροπος του Δημοκρατικού Στρατού στον εμφύλιο, έφυγε στο ανατολικό μπλοκ μετά την ήττα των κομμουνιστών (1949). Γύρισε κρυφά στα μέσα του 1950 με σκοπό να εργαστεί για την ανασυγκρότηση του παράνομου ΚΚΕ. Τον συνέλαβαν τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου.



