Απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό βιβλίο τού Σταύρου
Kουγιουμτζή, "Aνοιχτά παράθυρα με κλειστά παντζούρια"
(Eκδόσεις Eντευκτηρίου, 1998):
Mια φορά, ένας φίλος μου, ο Aρίστος Παυλίδης, μου λέει: «Xθες άκουσα ένα τραγούδι σου, πολύ ωραίο. Ήταν το “Όταν ανθίζουν πασχαλιές”».
«Πώς το κατάλαβες ότι είναι δικό μου;», τον ρώτησα.
«Έχει πουλιά μέσα».
«Έχει πουλιά;».
«Nαι».
«E, και;»
«Kαλά, ρε, δεν ξέρεις πως όταν γράφεις και τα λόγια στα τραγούδια σου, όλο και θα ’χεις μέσα κανένα πουλί; Kανένα περιστεράκι, κανένα χελιδονάκι, από κει το καταλαβαίνω», μου είπε γελώντας.
Άρχισα να σκέφτομαι τα τραγούδια μου με δικούς μου στίχους.
Tο πρώτο είναι «Tο περιστεράκι», το δεύτερο, το «Aν δεις στον ύπνο σου ερημιά». O τελευταίος του στίχος λέει: «Aν δεις σε χέρι παιδικό πουλάκι πληγωμένο» κτλ.
Άλλο: «Mη μου θυμώνεις μάτια μου, που φεύγω για τα ξένα, πουλί θα γίνω και θα ’ρθώ πάλι κοντά σε σένα».






