Δεν ξέρω Θεσσαλονικιό άνω των 30 ετών που να μην έχει μνήμες από την Έκθεση. Αν χαρακώθηκε και από τη μέση ηλικία, δεν αποκλείεται να έχει αφήσει σε καμιά γωνία αναμνήσεις από τα πρώτα του μεροκάματα. Τέλος πάντων, όλοι οι Θεσσαλονικείς θυμόμαστε την Έκθεση και σας έχουμε πρήξει με αυτό, λες και είστε υποχρεωμένοι να αισθανθείτε γεύση από λουκάνικο και μαύρη μπύρα, δέος για τα πυροτεχνήματα και θαυμασμό για τα τσεχοσλοβάκικα τρακτέρ και τα άλλα επιτεύγματα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Πάμε πιο κάτω.
Έχω γράψει με στυλό σε δημοσιογραφικό χαρτί σεντόνια ολόκληρα για τον δυναμισμό της ελληνικής οικονομίας που αποτυπώνεται μέσα από τα περίπτερα της Διεθνούς Εκθέσεως. Ψέματα. Έχω θεωρήσει βαρυσήμαντες τις πρωθυπουργικές δημαγωγικές μεγαλοστομίες με λαϊκίστικες εξαγγελίες και δόλιες παροχές. Ψέματα. Κατέγραψα τον ενθουσιασμό του μεταφερόμενου πλήθους σε «αυθόρμητες» υποδοχές λαοπρόβλητων ηγετών. Χυδαίο. Τσίμπησα από τα στρογγυλά κουβέρ στο δείπνο προς τις «παραγωγικές τάξεις». Φθηνό. Και έγινα ψηφίδα σε μία γλοιώδη εικόνα που τώρα με γεμίζει αηδία, μαζί με ενοχές.






